Geboorte

Geboorte Venkataraman Iyer wordt geboren op 30 december 1879 in Tiruchuzhi, een klein dorp in Tamil Nadu, Zuid-India. Hij groeit op in een orthodox hindoe-brahmin gezin.

De roep van Arunachala

Op zijn zestiende hoort hij voor het eerst de naam ‘Arunachala’. Hij weet op slag: dit is een echte plek, en hij móét er naartoe. Een nieuwe stroom van bewustzijn begint te ontwaken.

De doodservaring

Op zestienjarige leeftijd overvalt hem een plotselinge, overweldigende angst voor de dood. In plaats van te vluchten onderzoekt hij de ervaring direct: Wie sterft er eigenlijk? Binnen twintig minuten realiseert hij zich dat zijn ware natuur niet geboren wordt en niet sterft. Dit is zijn ontwaking — spontaan, zonder leraar, zonder voorbereiding.

Aankomst in Tiruvannamalai

Hij verlaat zijn familie en reist naar Tiruvannamalai. Bij aankomst gaat hij de tempel van Arunachaleswara binnen. De eerste maanden brengt hij door in de Patala-lingam kelder — in zo’n diepe samādhi dat hij zich niet bewust is van insectenbeten en pas eet als iemand hem voedsel in de mond stopt.

De grotten op Arunachala

Hij betrekt achtereenvolgens de Virupaksha-grot en de Skandashram op de helling van de berg. Bezoekers stromen toe. Meerdere jaren spreekt hij niet — zijn onderricht is puur stilte en aanwezigheid.

Sri Ramanasramam

Na het overlijden van zijn moeder vestigt hij zich definitief aan de voet van de berg. Rond haar graf ontwikkelt zich de ashram die tot op heden bestaat.

Mahasamadhi

Op 14 april 1950 verlaat Ramana Maharshi het lichaam. Getuigen beschrijven een lichtstraal die omhoog schiet naar de berg Arunachala op het moment van zijn overlijden.

Toen ik zes jaar oud was, wilde ik naar India. Ik wist niet wat India was, of waar het op een kaart lag. Ik kende alleen het gevoel – helder, aanhoudend, zonder reden.

Op mijn veertiende was, las ik een boek van Paul Brunton over de geheime heiligen van India. Hij beschreef een stille wijze in het zuiden van India, waarvan ik erg onder de indruk was. Voelde een aantrekkingskracht maar zijn naam werd niet genoemd.

In 1992 bezocht  ik India en hoorde ik een lezing van Osho over uitstel – hoe we de dingen die er echt toe doen eindeloos uitstellen. Binnen acht seconden had ik een besluit genomen. Ik besloot mijn werk over te dragen en te stoppen en volgde het verlangen van de zesjarige. 
In India reisde ik naar Lucknow, waar ik Poonjaji – Papaji – ontmoette in zijn satsangzaal.
Aan de muur van die zaal hing een foto van Ramana Maharshi; dat was de eerste keer dat ik hem zag. En werd de liefde en overgave verder aangewakkerd.

vertrok ik weer naar Nederland vanuit de vrijheid die Ik bij Poonjaji ervaren had. Begon met een vriend een bedrijf in werving, selectie en training dat we 15 kaar later verkochten.

Sinds 2012 werd ik gevraagd om bewustzijnstrainingen te geven voor verschillende instituten. En heb vandaaruit trainingen ontwikkeld met accent op het non-duale perspectief en lezingen over Non-dualiteit en Satsang gegeven.
Na de verkoop van mijn bedrijf had ik weer ruimte om weer naar India te gaan en nu naar Tiruvannamalai naar de ashram van Ramana aan de voet van de Arunanchala berg

Sinds 2016 kom ik er vrijwel jaarlijks en ontstaat een flow van gebeurtenissen in de overgave. 



Ontmoette Kussum Kapur in bijzondere omstandigheden waarbij duidelijk werd dat het ego het niet voor het zeggen heeft. Zie over deze gebeurtenissen het boek  “An unexpected meeting at the Ramana ashram”.